Pasty diamentowe i borazonowe

W zależności od potrzeb klienta pasty mogą być konsystencji:
T – twarda,
M- miękka

Pasty mogą być zmywalne:
W- wodą,
O- rozpuszczalnikami organicznymi,
WO- uniwersalne.

Pasty diamentowe oddziałują chemicznie i mechanicznie na obrabianą powierzchnię, tworzą cienkie dyspersyjne emulsje dzięki którym następuje równomierne rozłożenie ziarna diamentowego w obrabianej strefie.

Pastę diamentową należy przechowywać w temperaturze 25° +/- 5° C. W większej temperaturze lepkość pasty spada i może nastąpić utrata jednorodności pasty co spowoduje spadek jakości obróbki. Okres przechowywanie: 2 lata.

Pastę diamentową należy przechowywać w temperaturze 25° +/- 5° C. W większej temperaturze lepkość pasty spada i może nastąpić utrata jednorodności pasty co spowoduje spadek jakości obróbki. Okres przechowywanie: 2 lata.

Pasta ścierna WT to kompozycja segregowanych wg wielkości proszków z węglika tytanu, związków powierzchniowo czynnych oraz substancji wiążących.
Past WT używa się przy szlifowaniu i polerowaniu elementów i detali w przemyśle lotniczym, w produkcji precyzyjnych łożysk, aparatury pneumatycznej i hydraulicznej (zawory, krany, rozdzielacze itp.), w przemyśle silnikowym (gniazda zaworów), w przemyśle narzędziowym.
Pasty produkowane są w dużym przedziale wielkości ziarna od 630/500 do 2/1 mm.
W zależności od wagowej zawartości proszku węglika tytanu (od 20% do 60% w masie pasty) pasta może mieć :

N – normalną koncentrację
P – podwyższoną koncentrację

Pasta może być dostarczana jako:
M – miękka
T – twarda

Zmywalna:
W- wodą,
O- rozpuszczalnikami organicznymi,

Kryteria doboru materiału na docieraki:

• materiał docieraka powinien być miększy od materiału obrabianego
• twarde docieraki stasuje się przy użyciu past o grubym ziarnie do zdejmowania grubych warstw materiału.
• miękkie docieraki rekomenduje się do otrzymania minimalnej chropowatości obrabianej powierzchni
• dla pasta o różnej wielkości ziarna stosuje się różne docieraki
• podczas przechodzenia z pasta o grubym ziarnie na pasty o drobnym ziarnie należy umyć obrabiany detal.

Wybór materiału na docierak zależy od obrabianego materiału, jego twardości i żądanej jakości powierzchni.

1. Żeliwo – zapewnia wysoką wydajność oraz żądaną geometrię obrabianej powierzchni; nie pozwala na uzyskanie małego Ra; żeliwo nadaje się do obróbki twardych materiałów pastami o dużej wielkości ziarna. Na docieraki należy używać żeliwo o drobnym ziarnie i o małej porowatości.
2. Stal – może być użyte zamiast żeliwa w tych przypadkach, kiedy przy małym przekroju poprzecznym żeliwa, jego wytrzymałość jest niewystarczająca; stal wykorzystuje się tylko do zdejmowania grubych warstw.
3. Miedz, mosiądz – najlepiej używać przy obróbce wykończeniowej przy użyciu past diamentowych o średniej wielkości ziarna; aby zwiększyć poprzeczną wytrzymałość docieraków stosuje się stalowe wypełnienie.
4. Drewno – różnych gatunków- od twardych (grad, dąb, buk) do miękkich (brzoza, lipa) – dobrze trzymają diamentowe ziarna zmniejszając zużycie pasty.
5. Szkło – zaleca się używać przy polerowaniu kamieni półszlachetnych, korundu, granatu i innych.
6. Fibra – stosuje się na docieraki, które powinny dobrze utrzymywać swój kształt przy stosowaniu past o średnim i drobnym ziarnie; można uzyskać bardzo wysoką jakości powierzchni.
7. Skóra, wojłok, filc – poleca się stosować tylko przy użyciu past o małym ziarnie przy obróbce wykańczającej i polerowaniu do powierzchni lustarzanej, materiały te mogą być używane na powierzchni obracających się tarcz lub narzędzi o ruch posuwisto – zwrotnym.